Het mes…

We zijn al ver in het aftakelen van onze vader. Hij zit zwaar onder de traagwerkende en snelwerkende morfine. De benen van ‘m zijn opgezwollen, en het vocht komt door de bandages heen. Natte voetstappen komen in zijn kamer in de hospice, later zullen zijn tenen zwart worden.

Waarom zijn benen opgezwollen zijn is een vraagteken. Is het de immunotherapie? Is het het falen van het hart vanwege de morfine? God knows. We hebben te dealen met het feit dat het lichaam vocht vasthoudt, en blijkbaar niet kwijt raakt. Het vocht lijkt ook omhoog te kruipen. Eerst de enkels, onderbenen, maar later ook bovenbenen. Ik zie een patroon, en lig al snel wakker van een volgende vijand: vocht in de longen overleeft die ouwe niet.

In één van die dagen kom ik aan bij de hospice. Ik word direct apart genomen door de wijkverpleging. Die avond heeft Pa in een aanval van verwardheid een mes gepakt, en heeft de bandages rond zijn benen los gesneden. De nachtdienst schrok zich kapot, ook omdat ze niet weten in welke staat Pa is, en wat verder te doen. Hij krijgt nieuwe bandages, en het mes verdwijnt. De wijkverpleging vraagt aan mij om het mes te zoeken in de kamer.

Het mes blijkt niet bij de kleding noch de medicijnen te liggen, en wordt uiteindelijk gevonden in de la in het nachtkastje. Ik besluit om het mes mee naar huis te nemen. Uiteraard weet pa van niets…

Vandaag vond ik bij het opruimen van de keukentafel het mes met de doos terug. Mijn broer heeft – na het overlijden – het mes uit de doos gehaald, er naar gekeken, het in de doos gestopt, en ‘officieel’ aan mij gegeven. Ik ben bang dat ik het mes mooi vind, maar er voorlopig nog geen sinaasappel mee ga pellen.

 

Dit bericht is geplaatst in Pa met de tags . Bookmark de permalink.