Marktje gedaan, en uiteindelijk La Meglio Gioventu afgekeken. De film geef ik een 7.5. Italianen blijven mooie mensen…

Vandaag op pad geweest met de camera van Joost. Zoals wel zullen weten is 6 mei – “de dag waarom de democratie vermoord werd” – de dag waarop Pim Fortuyn vermoord werd. Door een linkse kogel. Of zoiets. Ik vond het niet geheel gepast om te filmen bij de Blaak 555 (waar ik nog 1,5 jaar gewerkt heb – Hoi Fortis!), maar ik vond het wel prettig om eens te kijken wat er gebeurde op het plein. Lang leve de iPhone voor de niet-opvallende foto!

De sfeer vond ik…. vreemd… Ik ben – tot zijn dood – niet een voorstander geweest van Pim Fortuyn. Ik zag wel de kracht – en stupiditeit – van media die verslag deden over Fortuyn. Ik heb eens een discussie gehad met mijn vader over het al-dan-niet gedemoniseerd worden van Fortuyn. Ik had de mening dat dat gebeurde, en nadat ik het boek ‘De puinhopen van acht jaar paars’ erbij trok, was mijn vader ook overtuigd.

De rest van de dag was na het Fortuyn-plein anders. Het spelen met de camera bleef nog steeds spelen met de camera, maar toch. Het eindigde met een bak koffie (en heerlijke Leffe Trippel) bij Hotel New York. En wat Feyenoord-fans, op weg naar de Kuip voor een – hoogstwaarschijnlijk – prima feest.

Dit laatste vind ik dan nog steeds vreemd. In principe was het hele weekend 1 high. Het begon met een vrije dag op vrijdag (woensdag ben ik bezig geweest met een leuke firewall voor de zaak), gevolgd door eten en poolen bij mijn broer (waar Pader later aanschoof). Zaterdag was het even heftig met SCN (wat net – telefonisch – bijgelegd is).

De Ramirezi’s (vissen) hebben besloten om een nest te leggen op een blad in het aquarium. Goede wijn op, de film La Meglio Gioventu gekeken (blijkbaar was dat deel 1, deel 2 is nog zoekende). En vanochtend naar de dierentuin.

Het laatste wil ik toch wel als “High van het weekend” bestempelen. Rob Doolaard – natuurfotograaf en vast verbonden aan Blijdorp – hield een workshop insectenfotografie. Bijzonder interessant vanwege de macrobeelden en de mensen.

Zonder bijzonder veel woorden vuil te maken hieraan: FOTO’s! Reageren mag!

De meeste mensen om mij heen zijn druk. Anders gezegd: iedereen schijnt altijd druk te zijn. Ik heb het echter niet druk, ik *MAAK* mezelf druk.

Welgeteld bestaat mijn leven uit een aantal zaken:

* Slapen en koffie (vooral het eerste laatste);
* Werken in Delft. Hierbij werk ik normaliter 32 uur, maar is dat nu rond de 40. We zijn druk bezig met netwerken en meer, maar daar ga ik hier absoluut niets meer over vertellen;
* Saab Club Nederland. Een grote overhaul van een website. Administratieve chaos, een kapotgeslagen bedrijfscultuur in een vereniging waarbij een bedrijfscultuur aanwezig zou moeten zijn. Legacy, maar dan zoals het woord bedoeld is en nog meer zaken;
* Mijn “schnabbelklant” Mehmet;
* Het huis;
* Mijn relatie

Een en ander heeft een verhouding met elkaar. Mehmet is zelf bijzonder druk, en, is niet veeleisend. Hij maakt duidelijk wat prioriteit heeft voor hem, en dat wordt direct opgepakt. De rest valt mee. Of niet?

Mijn werk in Delft heeft de hoogste prioriteit. Behalve dat het mijn enige bron van inkomsten is, vind ik het leuk om te werken. Zonder het nog meer in de picture te zetten (al staat op LinkedIn de naam), is de hackerscultuur een geweldige om in te werken en leven. Helaas hoor je niet meer (need-to-know-basis) welke klanten hun product nog eens na kunnen kijken, maar het werken aan dual-laser beams en bondingwires spreekt mij heel aan.

Het huis is een langlopend project. Net zoals mijn relatie met Essebes.nl. Voor degenen die het niet weten: een project is iets met een begin. Daarna gaat er een boel tijd en geld in zitten, en het heeft een einde. Mijn relatie met Essebes is eindig, al hoop ik dat het project met een begrafenis eindigt

Om mijn relatie een beetje goed te houden (al gaat deze blogpost dat nu al ongedaan maken) heb ik een film gehuurd. Niet één van de Christine Le Duc, maar een échte cultfilm. Dat zit zo:

Essebes is al jaren gek van het IFFR. Het IFFR is het Film Festival Rotterdam, waarbij allerlei filmhippies van over de hele wereld 2 weken kapot gaan op een drie uur durende kutfilm over heen-en-weer-rijdende scootertjes in Thailand. Sfeer is prima, hartstikke leuk dus.

Mocht je het IFFR missen, dan hebben we de echte Cultvideotheek… BIJ ONS OM DE HOEK.

Dus eergisteren heb ik in een bui de stoute schoenen aangetrokken, en we zijn vanuit de markt (zalm) naar de videotheek gelopen. We hebben daar Aurora gehaald.

Nou was de oorspronkelijke inslag van deze blogpost om een recensie te schrijven over die film. Helaas zit ik al aan de 423 woorden, en was de film niet bijster boeiend. Dus toch mijn recensie:

* Roemeens
* Bijzonder land (3 uur)
* Man heeft waarschijnlijk een trauma overgehouden over het feit dat het communisme verdwijnt uit Roemenie
* Was getrouwd, heeft twee kinderen
* Schiet vrouw en notaris overhoop met een zelfgemaakt jachtgeweer.

De film is…. Saai. Al bouwt Cristi Puiu een bijzondere spanning op. Exact op het moment dat je écht op het punt staat om te zeggen “ik ga slapen” krijgt hij het voor elkaar dat je toch blijft zitten. Dát, inclusief impliciete sex (vermoedelijk ook een reden waarom de man het geweer trekt), en lekkere cynische humor een film die je kan kijken als je ‘m kan zien.

Punten: 3/5